Fullkomin mamma?

Í fyrra eignaðist ég fyrsta barnið mitt, hún var þá orðin um 16-18 mánaða minnir mig.

Ég hugsaði að þetta gæti nú ekki verið svo erfitt, bara skipta á bleyjum þegar þess þarf, gefa henni að borða og leika við hana. Ég er elst af minum systkynum og passaði oft 2 þeirra, það gekk alltaf bara vel.. ég var alveg viss um að þetta væri voða svipað en ég var til dæmis aldrei með þau þegar þau voru veik, ég þurfti aldrei að díla við nein frekjuköst, erfiðar svefn nætur eða vakna 6 um morguninn með þau.

Áður en ég eignaðist hana var ég fullkomin mamma! Ekki séns að barnið mitt fengi að vera með hor, hún átti líka ALLTAF að fara sofa á réttum tíma, hún átti bara fá hollt að borða og sjónvarpið átti bara vera sparí! Barnið mitt átti alltaf að vera vel greidd umhárið, í flottum fötum, ég átti líka alltaf að vera vel til fara, heimilið átti alltaf að vera hreint og það átti alltaf allt að vera á sínum stað!

Og á tíma var það þannig.. á þeim tíma var ég líka farin uppí á sama tíma og barnið!

Ég var hlaupandi á eftir henni um húsið að ganga frá jafn óðum dótinu sem hún var hætt að leika sér með, þegar hún fekk kvef og það var komið smá hor var ég var endalaust með blautþurrkur og þvottapoka að þurrka henni, þegar hún lagði sig stoppaði ég ekki að þrýfa, þó allt var hreint þá fann ég einhvað til að þrýfa.

Heitur matur í hádeiginu og á kvöldin og stút pökkuð dagskrá hjá okkur yfir daginn.

Þegar ég var komin um 6/7 mánuði á leið með yngri stelpuna finn ég að þetta er að verða erfiðara og erfiðara að hafa alltaf allt fullkomið, jafnvel þó sú eldri var ekki hjá okkur.

Á þessum tíma grét ég rosalega mikið þegar ég var ein, ég hafði gert mér upp svo óraunhæf plön um hvernig heimilislífið ætti að vera hjá okkur og strax og ég missti tökin á þessu fullkomna heimilislífi fannst mér allt ómögulegt! Mér fannt ég vera ömurleg.

Það tók mig smá tíma að átta mig á því að ég er ekki fullkominn en ég gat þó gert mitt besta.

Ég hætti að reyna vera með allt á hreinu og í staðin fyrir að reyna hafa allt tipp topp eyddi ég þeim tíma í að gera einhvað meira með stelpunni og eignaðist þar með margar af okkar bestu stundum saman.

Það er enginn að fara muna eftir því þegar ég vaskaði ekki upp í tvo daga, eða setti hreina þvottinn á sófan sem fekk svo að bíða þar þangað til ég nennti að brjóta hann saman, örugglega ekki einu sinni ég! En það sem ég er að fara muna eftir eru dans partýin hjá mér og eldri stelpunni, pizza kvöldið þegar hún fekk að gera sína eigin pizzu, sundferðirnar og kúrin.