12 ára vildi ég deyja.

Ég er þunglynd og kvíðin.

Ég hef hugsað um að fremja sjálfsvíg.

Ég hef skaðað mig.

En er það í rauninni það sem ég vildi, vildi ég deyja?

Ég á fjölskyldu sem ég vill ekki yfirgefa.

Ég á barn sem ég vill ekki að sé móðurlaust.

Ég elska alla í kringum mig og allir elska mig.

Ég vildi bara að þessi leiði og endalausi þungi fari, bara að ég sætti mig við mig og það sem ég hef lent í.

Það skipti mig ekki máli hvern ég talaði við á slæmu tímunum. Sálfræðinga, vini, fjölskyldu, þessar hugsanir spruttu alltaf upp aftur sama hvað.

Ég fór fyrst á barna- og unglingageðdeild, 12-13 ára. Þar átti að reyna að hjálpa mér, en ég þáði ekki hjálpina. Ég vildi deyja.

Ég var lögð í einelti í æsku sem aldrei var reynt að taka á í skólanum, alveg frá 2010. Fullorðna fólkinu, sem átti að vera til staðar í skólanum fannst mjög gaman að ná út úr mér hvað væri í gangi en svo var niðurstaðan sú  þetta væri ekki talið vera einelti. Ég fékk sálfræðing sem var virkilega leiðinlegur við mig. Ef ég sagði eitthvað var ég bara að ljúga, hann trúði ekki einu né neinu sem ég sagði.

Á þessum tímapunkti hætti ég að tala við fólk, treysta fólki, eftir þessi atvik eða áföll varð ég mjög lokuð ég hafði það varla í mér að umgangast fjölskylduna
Þunglyndið jókst til muna við einangrunina, kvíðin fylgdi í kjölfarið og ég laug mig inn veika í skólann flesta daga.
Krakkarnir í bekknum fengu það hlutverk að koma heimavinnunni til mín, hún endaði aldrei heima hjá mér. Ég held að blöðin mín og bækurnar hafi oftast bara flækst um á víðavangi. Krakkarnir baktöluðu mig fyrir framan mig og ég átti aldrei erindi í neinn vinahóp nema þegar þeim leið þannig. Annars var horft á mig eins og ég væri rugluð, því ég átti mjög erfitt með að tjá mig, og talaði mjög lítið.

Ég reyndi að fremja sjálfsvíg 14 ára, í fyrsta skiptið.
Ég tók inn slatta af töflum klukkan 23:00 og sjúkrabíllinn var mættur um miðnætti.
Læknirinn sem kom með gerði fátt annað en standa þarna, horfa og skamma mig, ég hágrét og datt svo út rétt áður en ég fór inn í sjúkrabílinn.
Ég var bara send upp á elliheimilið á Hólmavík, því ég var ekki talin í hættu. Bara svo það væri hægt að fylgjast með mér ef það kæmi eitthvað uppá.
Þegar ég mátti fara af elliheimilinu 2 dögum seinna var ég send beint í sveit á Hólmavík og var þar í 3 mánuði í sama bæ og fjölskylda mín bjó. En ég mátti ekki hitta hana. Mér var bannað að fara til mömmu minnar. Ég mátti ekki einu sinni vera hjá æskuvinkonu minni eftir skóla.

Upp á að raska eigin líðan?


Ég tók skólarútuna í skólann á morgnana því ég þorði ekki öðru á þessum tíma.
Barnaverndarnefndarfulltrúinn sagði mér að ég yrði lengur í sveitinni ef ég hagaði mér ekki.
Og var bara virkilega leiðinleg við mig yfir höfuð.   
Man alltaf eftir því þegar ég stalst alltaf úr skólanum til mömmu og hágrét þegar ég þurfti að kveðja hana.
Þetta var brot á mínum réttindum.  

Ég stundaði mikið sjálfskaða, og viðurkenni að í dag þá hugsa ég oft um það en geri það ekki.
Ég er með mörg áberandi ör á hendinni. Sem ég veit að margir sem standa í sömu sporum skammast sín fyrir, sem ég gerði. Í dag finnst mér öflugra að horfa á þau sem áminningu hvaðan ég kem, úr hverju ég hef unnið og hvert ég stefni.

15 ára reyndi ég aftur að fremja sjálfsvíg og tók inn nokkur spjöld af svefnlyfjum. Ekki bara 1 töflu. Þá var ég send suður. Ég var látin drekka alveg nokkur staup af lyfjakolum, sem gekk reyndar misvel að koma ofan í mig.
Ég vonaðist til að tilraunin hefði virkað á þessum tímapunkti.
Ég vildi bara deyja. En það gekk ekki í þetta sinn. Ég mætti á teymisfund á Bugl stuttu eftir að ég vaknaði, það eina sem mér var boðið var viðtal við sálfræðing. En þó var mér boðið það, mér heyrist á ákalli samfélagsins að það sé ekki hlaupið að því að fá aðstoð fyrir börn í vanda, sem eiga virkilega erfitt, sem þola enga bið
Þarna fann ég eina sálfræðinginn sem ég hef getað talað við, ég fékk aftur smá aukna trú.
Og vildi jafnvel ennþá að ég gæti talað við hann, en það er svona að fullorðnast.
það tók teymi á móti mér og reyndi að ræða við mig, ég átti mjög erfitt með að ræða þessa hluti þannig ég vann úr sama og engu, ég var bara með móral og leiðindi. Ekki beint að nenna þessu unglingurinn með mótþróann.

Á þessum tíma kynntist ég fíkniefnum, loksins eitthvað sem gat tekið mig útúr þessu og slakað mig niður, rétt á meðan ástandið varði yfir. En um leið og þau dvína verður vanlíðanin aftur að sama svartholinu nema oft á tíðum tvöfalt svartara en síðast.. í hvert skipti!

Ég hef farið inná vog 4x og stuðla nokkrum sinnum.  það er hinsvegar önnur saga og ég á eftir að koma mér í að skrifa um það seinna, það mun taka sinn tíma.


Eftir að ég fór að vinna statt og stöðugt í mér, með stöðugri leiðslu og stöðugum vilja hef ég fundið svo margt til að lifa fyrir. Maður gerir það ekki á leiðinni til glötunar sem er eina leiðin sem fíknin tekur mann. Og maður kemst alltaf dýpra þangað til að lífið fjarar alveg út. Sá sem getur ennþá sagt “ég er alveg á botninum” hefur ekki ennþá náð þessum botni. Hann er bara “six feet under” eins og sagt er. Í staðin fyrir að þegja fór ég að tala. Ég fann fólk sem vildi hlusta og var tilbúið að standa við hliðina á mér, tilbúið að taka mér eins og ég er. Mér finnst yfirleitt gott að vera ég í dag, en að sjálfsögðu eru dagarnir eins misjafnir og lífið. Ég veit að það er mikið talað um vandamál yfir geðheilsu unga fólksins en aldrei er góð vísa of oft kveðin, Það er alltaf til hjálp elsku fólk. Það er alltaf einhver þarna úti með hlýja hönd sem er tilbúin að taka í ykkar. Og oftast þarf ekki að leita lengi. Það er í lagi að vera feimin, það er í lagi að stama því úr sér, það er í lagi að gráta á meðan, það er í lagi að vera hræddur það er allt í lagi. Hjálpin er þarna.

Ég fæ ekki lengur sjálfsvígshugsanir, en fæ oft þungar hugsanir og mér líður oft illa. En þá er gott að eiga góða fjölskyldu til að tala við.

Og ég segi það ekki nógu oft en ég er mjög heppin með allt fólkið mitt.

Samfelagsmiðlar