„Eru þið í alvörunni vinkonur?“

Jæja

Þessi pistill er búin að krauma inní mér í ca ár en einhverra hluta vegna hef ég ekki lagt í að skrifa hann, líklega því þetta er mér mikið hjartans mál.

„Hvað myndir þú gera ef barnsfaðir þinn næði sér í aðra konu & barnið þitt myndi kalla hana mömmu?“

Ég var eins & þið flestar! „Ég myndi snappa, ÉG ER MAMMA HANS“

Svo kom þetta fyrir. Ég skal viðurkenna að fyrst var ég ekkert ógeðslega glöð. Ég var eiginlega bara drullufúl ef ég á að segja eins & er.
En ég ákvað síðar meir að éta stoltið mitt & bjóða þessa manneskju velkomna í lífið okkar beggja, afhverju væri sonur minn ekki bara ríkari ef fleiri myndu elska hann? Ég gæti líka eignast vinkonu, hver veit?

Ég gleymi seint deginum sem ég tók þessa ákvörðun, það var ótrúlega erfitt að taka skrefið en í dag þakka ég alla daga fyrir.

Jóhanna Sif er ein besta vinkona mín & það hefur ekkert með það að gera að hún sé „hin barnsmóðirin“ (þoli ekki þessa setningu).
Hún ER vinkona mín. Hún er manneskjan sem ég hringi í þegar ég er leið, þegar ég er glöð, þegar ég er illa áttuð, þegar ég er hamingjusöm & þegar það er „ekkert“. Hún er manneskjan mín. Vissulega er hún mamma litlu systur sonar míns, en það hefur ekkert með okkar vinskap að gera. Jú kannski eitt, ég hefði ekki kynnst henni öðruvísi, annað ekki.

Við fáum ítrekað spurninguna „Eru þið í alvörunni VINKONUR samt?“ Svarið er einfalt : Já. Afhverju ættum við að eyða gígantískum tíma daglega í að tala við hvor aðra ef svo væri ekki? Við höfum hvorugar þolinmæði fyrir einhverjum sem við höfum ekki áhuga á. Jóhanna Sif elskar 7 ára son minn skilyrðislaust, alveg eins & hann væri hennar eigin. Hún er hans & hann er hennar. Ég hef grenjað úr þakklæti yfir því hversu ríkur hann er & hversu óeigingjörn hún er.

Við höfum skipst á að vera með krakkana. Ég verið með bæði í Hveragerði, hún með bæði í Reykjavík & fl, fjölskyldurnar okkar taka þeim báðum nákvæmlega eins, það er ótrúlega magnað að fylgjast með því, það er bara eins & þetta hafi alltaf átt að vera svona.

Ég elska samt augnaráðið frá fólki sem við þekkjum ekki þegar það veit að við eigum ekki bæði börnin með holdi & blóði. “
Ha bíddu, á fyrverandi kona barnsfaðir þíns þetta barn, hvernig virkar það?“ „Afhverju er hann ekki bara með þau bæði?“
Nei. Vinkona mín á þetta barn, það vill bara svo til að við eigum barn sem sama manni, punktur. Fólk er svo ógeðslega fljótt að dæma & ákveða að eitthvað eigi að vera svona eða hinseginn. Við fáum reglulega að heyra það hvað þetta sé skrýtið, furðulegt, hallærislegt, ósanngjarnt gagnvart honum & ég veit ekki hvað & hvað. Já & auðvitað er hann með þau bæði líka, en við erum ekki að tala um hann. Hann er ekki partur af okkar vinskap, end of story.

Við ykkur sem hugsið svona hef ég bara eitt að segja : Stækkaðu sjóndeildarhringinn þinn, við erum bara tvær mæður að gera okkar besta. Tvær mæður sem eru bestu vinkonur & erum svo heppnar að deila systkinum, gleði, sorgum & sigrum.
Tvær eðlilegar vinkonur sem elska hvor aðra.
Tvær stelpur sem leggja vinnu í vinskapinn sinn, virða hvor aðra & trúa & treysta á.
Ég get sagt ykkur 150% að ég myndi ALDREI vilja hafa hlutina öðruvísi.

Er svo erfitt að trúa því? Er svo erfitt að sjá það fyrir sér?

Ég vildi óska að fólk myndi prófa, senda skilaboð & vingast, áður en það ákveður að “hin” eða “hinn” sé eitthvað skrímsli. Maður hefur engu að tapa. Fyrsta skrefið er ekki svo erfitt en að eiga í stappi við hitt foreldrið er ömurlegt & hvað allra verst fyrir barnið sem upplifir tilfinningar sem börn eiga ekki að þurfa að pæla í (höfnun, pick and choose, öfund & afbrýðisemi, skerðingu á tengslum) Hreinlega vegna sjálfselsku fullorðna aðila. Maður uppsker svo miklu meira með því að leggja stoltið til hliðar, bera virðingu & vera kurteis & góður. Ég var ekkert í leit að neinu öðru en heilbrigðum samskiptum en það gaf mér vinkonu, það gaf tveimur systkinum betri samskipti, það gerði allt sem hefði getað verið svo stressandi, svo miklu betra, liðlegra & einfaldara & allir stóðu uppi sem sigurvegarar.

Ef við gátum þetta & það kom okkur hingað, þá geta þetta allir!

Takk Jóhanna fyrir að kenna mér umburðarlyndi & þolinmæði þegar ég þurfti mest á því að halda. Takk fyrir allt okkar, takk!

Lífið er of stutt krakkar til þess að eyða því í gremju. Opnum faðminn okkar & bjóðum fólki að taka þátt í lífinu með okkur, ég lofa það er þess virði.
Það tekur mikið minna á að brosa & vera jákvæður heldur en að lifa í gremju & ósáttur.

Þangað til næst

img_5090

Ein athugasemd á “„Eru þið í alvörunni vinkonur?“

Lokað er fyrir athugasemdir.